„Никогаш не се разбра чија идеја воопшто беше Црвениот солитер 101. На Хамдиините бавчи, на периферијата, да се изградат две висококатници за работниците и за наставниците од средношколскиот центар. Оти Црвениот солитер навистина беше составен од две тринаесеткатници, кои всушност се допираат и прават двоен солитер, со 104 стана, „вертикално село”, како што зградата упорно ја нарекуваше Цака поштарот. Денес вертикалното село е сè попразно и по испилувањето, од олку зло, остана само сукрвица.”
Го притискате копчето, и чекате. Потоа го слушате препознатливиот звук и ја отворате вратата на лифтот. Со истиот гест почнува и читањето на романот „Шиндлеровиот лифт” на Дарко Цвијетиќ, кој во триесетина кратки поглавја раскажува за судбината на станарите со различна вероисповест, јазик и уверенија, собрани под заеднички кров во солитерот со четири лифта од марката „Шиндлер”, како метафора на еден заеднички живот што се распаѓа. Меѓу нив е и девојчето Стојанка К., чија трагедија станува симбол на колективното страдање и исчезнувањето на светот што го познаваме.
„Шиндлеровиот лифт” е роман за сеќавањето, загубата и човечноста. Интониран лирски, емотивно моќен, а јазички воздржан, тој сведочи за времето кога лифтот се претвора во бездна, а обичната зграда во слика на една земја која се руши однатре.