Роден во 1953 во Скопје. Како бебе се покажа крупно, добродушно и сакаше да заспива со музика. Како возрасен граѓанин (на една постколонијална територија), продолжи да се раскрупнува, и натаму ја сака музиката и во поголем дел од времето е добродушен. Впрочем, за еден типичен постмодернистички писател, чувствителноста не е баш атипична.
Сè уште не може да го сака животот помалку од литературата, иако често барал дополнително задоволство во книгите (и читањето) во однос на своето немалку возбудливо секојдневие. Понекогаш, благодарение на литературата, се „одлепува“ со часови и денови. Но, „радоста на живеењето“!… во неа тој ужива од најраното детство досега, а кога баш не му оди од рака, уште повеќе ја наоѓа во луѓето и случувањата. Смее ли да си признае дека никогаш не бил заситен од радоста? Се чини можеби себично, но така е.