Делото на Јохан Хуизинга ги анализира причините, содржината и последиците од седумнаесеттиот век во Холандија, период што може широко да се сведе на насловот и концептот на холандската златна доба.
Според него, расцутот на уметноста, литературата и економската активност што го карактеризирале тој период бил поттикнат од одредени клучни фактори, а најмногу идејата дека холандското општество се разликувало од другите земји во Европа.
Имено, Хуизинга пишува дека холандската култура од 17 век била исклучок во Европа, а не правило. Таа била единствена култура развиена на исклучително мала област.