Кажа дека не се кае

Доцна пролет 1945 година. Пет Финкинки ја преминуваат границата меѓу Норвешка и Финска, враќајќи се од логор за затвореници во Норвешка без соодветна облека и храна и со избричени глави како знак дека соработувале со нацистите. Носејќи го товарот на сопствените мисли за одлуките што ги донеле, тие пешачат кон своите домови низ опустошената Лапонија. Со тишина та што ја носи срамот во нивните срца, наоѓаат утеха во меѓусебното друштво, сфаќајќи дека барем во нешто, се слични и не се целосно осамени. Со секој чекор, жените се приближуваат кон своите домови, каде што треба да започне нивниот нов живот. Сега, кога повеќе не им се потребни на Германците, останува нејасно како ќе бидат прифатени дома.
Сурово искрена проза за сите оние тивки и невидливи учесници во војната надвор од бојното поле. Трогателна посвета на женската решителност и неверојатната храброст и сила на човечкиот од дух во турбулентни времиња, а нивното пешачење е емотивно патување во мрачните длабочини на одлуките што ги обележале засекогаш.