Во својот краток, но жесток роман Ништо, Ханиф Курејши ни го претставува Валдо, поранешен режисер, сега немоќен старец, полн со сомнежи, горчина и параноја. Додека лежи во својата креветна изолација, Валдо смислува планови за одмазда, ја следи сопругата Зи со болна љубомора, и го пренасочува целиот свој остаток од животна енергија во едно: цинична, мрачна, но заводлива огорченост.
Ништо тука не е пристојно: ниту карактерите, ниту разговорите, ниту мислите. Приказната е полна со театрални пресврти, злоба и груба искреност, а нараторот, очајнички духовит и опасно самосвесен, не дозволува да ја тргнете книгата од раце.
Ништо е кратка, боцкава медитација за смртноста, исполнета со нихилистичка наслада.
Ништо е како шлаканица: болна, но тешко да ја заборавите.